NEVER MIND JAZZ BAND

De Never Mind Jazz Band garandeert u een optreden, dat wordt gekenmerkt door een opvallende repertoirekeuze en een perfecte balans tussen gearrangeerde collectieven en verrassende solo’s. In de vocale gedeelten komt ieder bandlid aan bod.

Hoewel de naam het niet doet vermoeden, staat de band wel degelijk voor een serieuze aanpak van de jazz uit de jaren twintig, met daarbij het accent op de gloriejaren 1925-1929. Het repertoire strekt zich uit van de kleinere bands (Armstrong, King Oliver, Jelly Roll Morton, Clarence Williams, Jabbo Smith, Bix Beiderbecke), tot aan de vroege big bands (Fletcher Henderson, McKinney's Cotton Pickers, Ellington). De originelen zijn zodanig "teruggearrangeerd" naar de 6-mans bezetting, dat de band af en toe als tweemaal zo groot klinkt en dit alles wordt u met een niet aflatend enthousiasme gebracht. De NMJB is dan ook steeds een graag geziene gast in jazzclubs en op festivals in Nederland, België en Duitsland, speelde in 1988 op het North Sea Jazzfestival en werd uitgenodigd op jazzfestivals en optredens in Hongarije, Denemarken en op het prachtige Isola del Garda in Italië.

Onze doelstelling bracht ons in het begin op allerlei plaatsten, voornamelijk in het feestcircuit. Uit het publiek kwamen dan allerlei bijdragen aan ons leerproces, zoals van die ene man, die de muzikaal twee meest belangrijke decennia van de twintigste eeuw in één klap afdeed met: "Wat jullie doen, jongens, is nog'es wat anders dan die eendagsvliegen zoals de Beatles of de Rolling Stones….." Het is echt gebeurd.

Uit oude opnamen, die wij angstvallig intern houden, klinken het niet te stuiten enthousiasme en de sterke wil van ieder bandlid om zo spoedig mogelijk virtuoos te worden. De eenheid en stabiliteit waren dus nog ver te zoeken, maar daar zaten wij nog niet zo mee...... Dat is ons pas veel later door diverse juryleden verteld, als we weer eens hadden ingeschreven op een jazzconcours!

Vanuit het partijencircuit maakten we de overstap naar een echte jazzclub. Dit was (uiteraard) de Eindhovense Oude Stijl Jazzclub O.S.J.E., die op dat moment een onderkomen had in restaurant "Het Koetshuis", waar Anneke Grönloh toen de scepter zwaaide. In het Eindhovens Dagblad werden we aangekondigd als een band, die de "Chicago-stijl" vertolkte. Weer wat geleerd! Bij zo'n optreden in het Koetshuis plachten we onszelf bij sommige nummers vol overtuiging te tooien met een belachelijke plastic gouden brandweerhelm, waarmee de kortstondige invloed van de Firehouse Five Plus Two werd onderstreept. Anneke Grönloh zong dan graag een paar evergreens met ons mee, want Brandend Zand is ook niet alles.

De Dutch Swing College Band was - zoals voor de meeste beginnende Nederlandse jazzbands - ons eerste grote voorbeeld. Maar wie haalt het in zijn hoofd om na goed anderhalf jaar hun internationaal befaamde slagwerker Huub Janssen uit te nodigen? Wij dus! Op 3 december 1978 was hij onze gastdrummer in de Eindhovense Trafalgar Pub, het toenmalige nieuwe honk van O.S.J.E.. Huub vond het allemaal heel gezellig, het publiek ook. Of het nou met de DSC of de NMJB was, Huub's solo kregen ze tóch wel. Daar waren ze voor gekomen en wíj hadden onze eerste "volle bak".

In 1978 namen we voor het eerst deel aan een jazzconcours, georganiseerd door de Leidse studentensociëteit "Minerva". We werden daar tot onze verbazing tweede. Vermoedelijk omdat we op het laatste nippertje het verplichte nummer "I'm Coming Virginia" hadden gevonden, wat de meeste andere bands niet was gelukt. Hierna dachten we de wereld aan te kunnen, dus schreven we in op het concours van het Bredase (toen nog écht Oude Stijl-)Jazzfestival, in 1979. We zijn daarna nooit meer zó duidelijk met zeven maal twee benen op de grond gezet. Het vernietigende oordeel van de jury was wél bepalend voor de richting die we daarna insloegen en die uiteindelijk heeft geleid naar de huidige stijl van de band. Dank dus!

Er volgden twee l.p.'s van de band, "You Go Your Way, We Go Ours" in 1979 en "Do You Know What It Means To Miss New Orleans" in 1981. Op de tweede waren onze eerste voorzichtige schreden op het oude-stijlpad al te horen.

Het heeft na het Bredase debacle drie jaar geduurd voordat we van de grootste schrik bekomen waren. Het werd weer tijd voor een test en drie seizoenen achter elkaar deden we mee aan de VARA-Dixielandcompetitie, op zaterdagmiddag van drie tot vier in het programma "Muziek uit Studio 1", rond het VARA-Dansorkest o.l.v. Charlie Nederpelt. De allereerste maal kregen we al bij binnenkomst in het VARA-gebouw van producer Dicky Muys op ons donder, zonder nog maar één noot te hebben gespeeld. We waren ruim een uur te laat op de microfoonrepetitie, omdat onze bus in het plotselinge winterweer was gestrand. Het zat ook niet mee….. Het grote voordeel van dit concours was wél dat de jury (Herman Oppeneer, Melle Weersma en Pim Gras) niet in de zaal, maar aan de telefoon zat. Wij vonden dat, gezien de eerder opgelopen trauma's, al geruststellend! Bij de eerste deelname brachten we voor de zekerheid maar een geheim wapen mee, in de vorm van zangeres Rosemarie Snijders. Het was radio, dus buiten de studio heeft niemand haar tijgerjurkje kunnen zien. Ook de jury niet. Alle behaalde punten zijn dus eerlijk verdiend! Maar niemand van ons kon tóen vermoeden dat we enkele jaren later het Oude Stijl Jazzconcours van de Haagse Jazzclub zouden winnen, waarmee we een optreden op het North Sea Jazzfestival van 1988 binnenhaalden. Nog altijd een hoogtepunt in ons bestaan!

Trompettist Mathieu Weggeman verliet in 1985 de band en Henk Velema werd bereid gevonden om "het te proberen". Hij bedong een proeftijd van een half jaar, omdat zijn hart bij de bebopjazz en dus niet bij de oude stijl lag. Na die zes maanden zouden we evalueren. Henk leende bij de Tilburgse phonotheek zowat alle oude opnamen van Armstrong's Hot Five & Hot Seven en bestudeerde de kneepjes van het oude stijl blazen. Het half jaar ging voorbij, Henk deelde mee dat hij een nieuwe cornet zou kopen, leidt sindsdien de repetities, schrijft het leeuwendeel van de arrangementen en de evaluatie moet nu nóg plaatsvinden.

Trombonist Chris Luyk moest begin 1987 afhaken en later in dat jaar zou Peter Biemans zijn plaats innemen. Peter is hiermee al zo'n 16 jaar lang ons "jongste" bandlid. Omdat Chris bij ons ook de "knoppen" deed, moest ook de geluidsinstallatie opnieuw worden bemand. Dit wordt sindsdien tot onze grote tevredenheid gedaan door Han Strijbos.

De stabiliteit in de bezetting leidde tot een gestage muzikale groei en daarmee tot wat de Never Mind Jazz Band nu is: een alom gewaardeerde oude stijlband, met een repertoire dat de originelen uit de jaren twintig van de vorige eeuw in hun waarde laat, maar onmiskenbaar het eigen geluid laat doorklinken.

Nol van Iersel.